familie

"Wij houden goede herinnering aan het hospice"

In november 2009 is Ico in het hospice overleden. Ico was al geruime tijd ziek en leed aan Alvleesklierkanker. Ico was kort daarvoor al vanwege lichamelijke klachten in het ziekenhuis opgenomen, waarbij werd vastgesteld dat Ico al in de laatste fase van zijn leven terecht was gekomen. Er is toen besloten om Ico te laten verzorgen in het hospice in Gouda.

Ida: “Mijn man was een echte levensgenieter en wilde vechten voor zijn leven. Hij had zo’n sterk karakter. Hij is rechtstreeks uit het ziekenhuis naar het hospice gegaan en dat vond hij wel jammer want hij wilde nog afscheid nemen van ons huis.” In het hospice kreeg Ico een mooie kamer aan de voorzijde, met uitzicht op de Ridder van Catsweg.

Zoon Ronald heeft het hele proces in het hospice meegemaakt ondanks dat hij niet naast de deur woont. Hij was geregeld met zijn vrouw in het hospice om zijn vader en zijn moeder te ondersteunen. Zijn zus Silvia woont in Canada en is vlak voor het overlijden van haar vader nog in het hospice geweest om afscheid te nemen. Zij belde elke dag vanuit het buitenland naar haar vader.

Ronald: “Mijn vader had een sterke band met mensen in het hospice, hij zei eens tegen mij dat hij er vrienden had bijgekregen. Het klikte gewoon en het was goed te zien dat hij zich vertrouwd voelde, grapjes vlogen over en weer.

Ida: “Ico is echt heel liefdesvol verzorgd in het hospice. Ik neem mijn petje af voor alle hulp die de vrijwilligers en de coördinatoren boden ook als je het soms moeilijk hebt, dan kan je bij ze terecht. Mijn man zei wel eens tegen mij dat hij een hele liefdeschaar om zich heen had staan.”

Ronald: “ Mijn vader ging later snel achteruit. Hij kon niet goed meer praten. Op de avond voor zijn overlijden wilde hij nog naar sport kijken. Hij was altijd voor Ajax en ik voor Feyenoord. Bij de wedstrijd van Ajax zat hij rechtovereind in zijn bed en glunderde bij de doelpunten. Bij het zien van de wedstrijd van Feyenoord, liet hij het bed weer zakken en maakte een wegwerpgebaar. Ik moest daar wel om lachen, tot op het laatste moment belangstelling voor voetbal.”

Ida: “Die nacht zijn Leandra, mijn schoondochter, en ik gaan waken bij Ico.

We konden gelukkig in het hospice blijven slapen en we waren er gelukkig bij toen hij vredig insliep. Ik zei nog tegen hem ’laat maar los’ en dat heeft hij gedaan. Daarna hebben de vrijwilligers van het hospice, waarmee hij een speciale band had, Ico de Laatste Zorg gegeven. Dat was een waardig afscheid van het hospice.”

Ronald: “Binnenkort gaan wij naar onze zus en zwager in Canada. Op hun land planten we een boom en verstrooien bij deze boom de as van mijn vader. Dat wilde hij graag.”