vrijwilligers

"Dankbaar werk als vrijwilliger in het hospice"

Janni Vergeer is sinds twee jaar vrijwilliger en heeft gekozen voor het werken in het hospice. Ze volgde met belangstelling het wel en wee van het hospice sinds de oprichting daarvan. Ook was ze al op de hoogte wat er al zo gebeurde binnen de muren van het hospice.

“Ik weet nog goed dat er in 2002 een kunstveiling was om geld voor het hospice in te zamelen. ik heb toen een en ander gekocht omdat ik mij verbonden voelde met het goede werk dat in het hospice wordt verricht. Toen ik gestopt was met mijn reguliere werk hoefde ik niet lang na te denken hoe ik mij vrije tijd verder wilde invullen en het besluit om mij aan te melden als vrijwilliger was gauw genomen. Na het intakegesprek volg je samen met twaalf andere deelnemers een cursus die tien avonden in beslag nam. De cursus wordt gegeven door één van de coördinatoren bevat onderdelen zoals stervensbegeleiding, emotie-verwerking, het communiceren met de gasten in het hospice en natuurlijk de dagelijkse gang van zaken. Maar we hebben ook praktische zaken geoefend zoals onder andere het tillen van de mensen,” vertelt Janni.

Diensten draaien

“Ik werk nu twee of drie keer per week vier uur in het hospice. Dat kan de ene keer een vroege dienst zijn of de andere keer een late avonddienst. Van 07.00 tot 23.00 uur zijn er vrijwilligers in het hospice aan het werk, altijd met z’n tweëen. Je kunt zelf aangeven welke diensten je wilt draaien. Als je vrijwilliger wilt worden moet je zorgzaam ingesteld zijn en je moet wel een zekere afstand kunnen bewaren en je niet emotioneel laten meeslepen, hoe moeilijk het soms ook is.  Als ik na het werk bij het hospice naar huis ga, denk ik gelijk aan andere dingen.

Je moet dan gelijk de knop omschakelen. Er stoppen tijdens de cursus, maar ook daarna, wel eens vrijwilligers, die het niet aankunnen. Dus je moet als je dit werk wil doen wel een beetje sterk in je schoenen staan. Maar je kunt altijd terugvallen op andere vrijwilligers en de coördinatoren, want je heb wel te maken met mensen die tijdens jouw dienst kunnen komen te overlijden.

Hecht team

Janni: “Als onderwijskracht werkte ik vaak met mijn hoofd, nu met hart en handen. Het is gewoon dankbaar werk, je krijgt er veel voor terug van de familie van de overleden gast. De samenwerking met je collega-vrijwilligers is prima en zeker ook met de coördinatoren, we zijn op zekere hoogte een hecht team. Sommige van de vrijwilligers hebben een zorgachtergrond, andere hebben verschillende andere beroepen uitgeoefend, maar het maakt niks uit, we doen allemaal hetzelfde.

Met mijn collega’s waarmee ik de introductiecursus heb gevolgd gaan we wel eens uit eten. We hebben een speciale band met elkaar en we praten dan ook wel over ons werk in het hospice, maar het meest over andere dingen waarover we kunnen lachen, want dat moet toch ook kunnen.”

Aangenaam mogelijk

“We proberen het zo aangenaam mogelijk te maken voor onze gasten. Ze mogen zelfs huisdieren het hospice in meenemen en we doen alles om de laatste levensfase zo prettig mogelijk te laten verlopen. Zo was er in het verleden een gast die haar kanarie meenam en moesten we voor een andere gast elke week een haring halen, hij was daar dol op,” besluit Janni.

“We maken ook leuke dingen mee in de thuiszorg”

Carolien Kooi werkt vier jaar bij Stichting Hospice en Vrijwillige Terminale Thuiszorg Midden-Holland. Voornamelijk in de thuiszorg, maar heeft ook wel eens invalbeurten in de hospice. Haar voorkeur gaat uit naar de thuiszorg omdat ze vindt dat mensen de gelegenheid moeten krijgen om in hun eigen vertrouwde omgeving afscheid van het leven te nemen, ook als er nauwelijks hulp van familie of kennissen is.

 “In de thuiszorg ben je vaak een toegevoegde waarde voor de familie. Je ontlast de mantelzorger tijdelijk van de zorg voor hun dierbaar. Men kan zich even ontspannen door bijvoorbeeld naar de kapper te gaan of  om een familielid te bezoeken. Ik neem dan even de regie over en ben dan bij wijze van spreken de buurvouw die even langs komt om te helpen. Het werk van de thuishulp is heel afwisselend, van het zetten van koffie en thee tot het schoonmaken van het gebit, dankbaar werk zo ervaar ik het,” vertelt Carolien.

Nieuwe uitdaging

Carolien is vier jaar geleden gestopt met haar baan bij de politie. Nu is zij schilderes en schildert in opdracht van boeren vooral koeien. Dat zijn koeien die een mooie prestatie hebben geleverd. Tijdens haar werk bij de politie deed ze ook slachtofferhulp. “Je komt dan in aanraking met mensen die verdriet hebben en vol met vragen zitten over waarom ‘het’ gebeurd is. Ik vond het dankbaar werk, het intensief begeleiden van slachtoffers. Het voelde alsof je er iets voor terugkreeg.”

Nadat ze gestopt was met deze baan vertelde een kennis van haar, die al in het hospice werkte, over het vrijwilligerswerk. “Ik heb mij toen aangemeld en na het intakegesprek heb ik de beginnerscursus gevolgd. Daarna kon ik onder begeleiding aan de slag in het hospice en zelfstandig in de thuiszorg.”

“Hoe vaak je dienst draait is afhankelijk van het aantal aanmeldingen. Ik draai gemiddeld twee keer vier uur in de week binnen het werkgebied van de organisatie. Dus dat kan ook buiten Gouda zijn.

Ik stap dan op mijn motor en bezoek  het adres waar ik mij kan inzetten. Ik krijg soms leuke reacties over het feit dat ik op de motor kom omdat ze dat niet van een thuiszorgvrijwilliger verwachten.”

Leuke dingen

“Mijn eerste contact in de thuiszorg was met een meneer waar ik een jaar zorg heb geboden. Ik deed niet alleen de zorg aan bed of in het huis, maar we gingen ook naar buiten, hij in de rolstoel en ik er achter. Hij zei maar wat hij wilde en we gingen het samen doen. We zijn met de auto naar Scheveningen en Rotterdam gereden waar we leuke plekjes hebben bezocht. Hij vond het prachtig om daar nog eens terug te komen. We hebben al deze gebeurtenissen in een schrift opgeschreven, zodat zijn kinderen het later nog eens konden nalezen. Na een jaar is de thuiszorg stop gezet, omdat het beter met hem ging.  Het leek wel of dat hij weer plezier in zijn leven kreeg. Misschien heb ik daaraan mijn steentje wel kunnen bijdragen. Nu, vier jaar later, is hij onlangs overleden.”

Emoties

Als diegene waaraan ik thuiszorg biedt overlijdt, dan krijg ik wel even een brok in mijn keel. Ik sta dan even bij stil bij de inzet die ik daar had. Het leven gaat vervolgens voor mij weer verder en ik richt mij naar een paar dagen weer op de volgende thuishulpsituatie,” besluit Carolien.

Jantien Oppelaar vrijwilliger in het hospice en kunstenaar in haar spaarzame vrije tijd

Jantien is sinds twee jaar vrijwilliger bij de organisatie. Zij is in aanraking gekomen met terminale palliatieve zorg toen haar moeder de laatste weken van haar leven ondersteuning heeft gekregen van de Stichting Vrijwillige Terminale Thuiszorg Boskoop. Haar moeder had al vijf jaar darmkanker en is negen jaar geleden overleden. Voor Jantien was deze terminale zorg geheel nieuw, zij had er toen nog nooit van gehoord.

“Ik weet nog goed hoe ik de beslissing nam om mij als vrijwilliger aan te melden. We zaten met Kerstmis met de familie over moeder en de palliatieve terminale zorg te praten en dat prikkelde mij om op de website van het hospice te kijken. Ik heb toen niet lang hoeven na te denken om mij aan te melden. Het trok mij gewoon, het was voor mij duidelijk hier ga ik voor,”

vertelt Jantien.

Jantien, die een drukke baan heeft bij een bezinestation in de buurt: “Ik werk nu een aantal diensten per week in het hospice, dat doen we met twee vrijwilligers tegelijk en bedienen dan alle gasten. Ik heb een keer een stervensgeval meegemaakt en dat was voor mij heel bijzonder om mee te maken, niet alleen om mij nuttig te maken voor de gast en de familie, maar gewoon om er te zijn. Het feit dat je daarbij aanwezig mocht zijn, gaf mij al een bijzonder gevoel.”

Training

“Met andere vrijwilligers heb ik een training communicatieve vaardigheden gevolgd bij VTPZ. Ik heb daar veel geleerd over mijn eigen gedrag met als doel meer open te staan voor anderen. Belangrijk is dat je goed luistert naar de wensen van de gast. Ik leer iedere keer weer en dat leert mij om ruimer in het leven te staan.”

Expositie

In het Atelier achter het hospice wordt door vrijwilligers van het hospice kunstvoorwerpen geëxposeerd. Jantien is één van die vrijwilligers die regelmatig een penseel ter hand neemt. In Boskoop heeft ze tekenles gevolgd bij het Centrum voor Spirituele en Persoonlijke ontwikkeling. Daarna volgde ze schilderles in diverse technieken in Alphen aan den Rijn bij Parkexpress.

Jantien: “Vroeger schilderde ik veel, nu minder omdat ik gewoon een druk leven heb. Ik ga nu één keer in de week naar Alphen aan den Rijn om te schilderen en zo tot rust te komen in dit hectisch leven.

In het Atelier hangt een klein gedeelte van mijn collectie dat verkocht kan worden, een kwart van de opbrengst gaat naar onze organisatie. Zo zet ik mij nog meer in voor de palliatieve terminale zorg in Gouda en omgeving en dat geeft mij voldoening.”