gedichten over het hospice

Nabestaande

Het wankel evenwicht tussen

acceptatie en opstand

ligt in de omarming van beide

Verloren gewaande schoonheid

in de tijd niet gevoeld

schuurt het hart tot bloedens

Opgebouwd uit herinneringen

vervliegt het leven en

verschuift het perspectief

Tranen vullen de troost

die de beleving markeren als

een fluistering van mededogen

Genadeloos ontdoet de geest

zich van het lichaam en

laat ons verbijstert achter

Helma de Wit